Onze Katcha is een dominante teefje,
of zal ik zeggenTEEF.
Zij weet wat zij wil en daar gaat zij dan voor.
Zij is stoicijns, wijs  en zelf verzekered.
Eigenlijk alles wat een Sarplaninac hoort te zijn.
Maar de eigenschap dat ik het meest waardeert in haar is dat zij een “Ver weg blik”heb.
Dat klinkt heel raar maar sarplaninacs die dat “ver weg kijken” blik hebben lijken iets serieuze in het leven te zijn.
En een kudde bewaaken is serieuze werk!
Zij liggen of zitten vaak in de verte te loeren,
zoeken naar roofdieren, en indringers.
Er straalt een rust en zelfverzekereheid van af.
Katcha is ook ongedeert dat de schapen soms op haar tenen staat, zij is niet snel beledigt.
Zij is stoer…
..heel stoer.
Maar naast dat ver weg blik heeft zij nog een hele stel andere blikken, zie hier

1. Waarom stoor je mij? blik?



2. Waarom maak jij gekke geluiden, blik?



3. Bestaat God echt, blik?



4. Wat moet je?  blik



5. Een ram verplet mijn hoofd, blik

6.Laat mij met rust, blik

 7. niet nog een foto, blik

En toen was zij er mee klaar en liep naar de andere kant van de wei.

De zomer is druk, maar dat wist jullie al..
Wij moeten een aantal keren per week naar de koeien gaan om te kontroleren dat alles goed is.
De paarden moeten worden gezadelt, op de kar gezet en dan daar naar toe.

Daar aangekomen gaan wij eerste de mineralen en zout blokken kontroleren, dan op de paarden en door alle vee rijden kijken voor zieken , kreupelen of doden ( liever niet!)
Deze week is Jess op kamp dus kwam Roy mee op Jughead aangezien Q-Tee haar veulen nog heeft.
Het ging super en Roy en Jug hebben nog samen een koe en haar kalf naar ons toe gedreven.

Soms moeten wij de water poelen kontroleren, door de bossen heen en hier en daar een bergje op.
All in a days work...

 

Zomer in Alberta kan heet en droog zijn.
Zeker als de temperaturen richting 30 graden gaat, dan kunnen er grote onweers buien onwikkelen.
Gister was er  ook een "thunderstorm warning".
Tegen 8 uur in de avond begonnen grote donker wolken binnen te rollen.
De rode gloed van de zonsondergang maakte plaats voor donker grijze wolken.



Het begon te bliksemen en donderen.

 

Maar niettemin moest het werk doorgaan.
Martien en Eric moest  een lager vervangen van onze balen pers, dus onder zeer dreigend omstandigheden hebben hun de pers weer gemaakt.

Mijn uitzicht de laste en komende dagen ziet er zo uit:

En zo,
door de achter raam van de tractor.

En zo...

Wij beginnen vroeg....

 En enidigen laat.

Wij zien de  volle maan omhoog komen.

 

En de  moose  over de wei rennen.

(De foto is genomen vanuit een zeer hobbelig tractor van een rennend moose half in het donker, dus geen super foto...)

Mijn werk  is alle gras duinen (in lange rijen harken) dat Eric met de pers sneller en makkelijker de balen kunnen persen.

De dagen zijn lang, stoffige en heet.
Alle maaltijden worden op de wei genuttigt, picniken in de wei.
Eric laat zijn tractor achter om te komen lunchen.
.

Vandaag bij de avond maal ( hotdogs en frieten), geen kook hoogstandjes… kwam en moose koe en haar kalfje even voorbij. Wij zat bij een pasgemaakte baal, hun  ging de wei oversteken, zij en de kalf sprong over al mijn gras duinen.
Zo zien wij vanuit de tractors veel wild, veel whitetail deer (herten), mule deer, moose, havikken en uilen, maar ook mooi wolken, luchten, zonsondergangen en natuurlijk de maan.

.....Q-Tee en Spirit

Wij hebben Q -Tee weer opgehaald.
Dat is wat de andere paarden zo had geboeid.
Het was net alsof ze nog nooit een anderen paard of veulen ooit had gezien.

Ieder beweging ging de andere paarden volgen, als Q Tee water ging drinken  was dat spannend,
als Q-Tee door de wei liep was dat nog spannender en zo ging het maar door.

De koe deed ook gezellig mee.
Overall ging ze kijken wat Q-Tee en Spirit deed.

 

Maar de rust is weer is teruggekeert.

Roy is zielsblij dat zijn Q -Tee en veulentje Spirit weer thuis zijn.
Hij heeft echt ieder dag  gevraagd wanneer wij Q-Tee ging halen.

Wat?

Vandaag is er iets aan de hand bij ons dat voor de nodige spanning en sensatie heeft gezorgt bij onze paarden.

 

Waar kijken ze zo aandachtig  naar?


 
Eet het mischien paarden, dat ze daardoor zo snel weer weg moet rennen?
Zie de koe?
Die rent ook voor haar leven..

Wordt vervolgt..

Weken, maanden  jaren en soms nooit kan  voorbij gaan voordat je een wolf ziet.
Zoals jullie weten hadden wij een wolven ontmoeting een paar avonden geleden.
Eergister was ik hooibalen aan het maken op onze eigen land,
mensen die hier zijn geweest weten  dat wij een pad hebben dwars over onze boerderij heen,
hier neem ik altijd de honden mee rennen naar een waterpoel.
Rond 9 uur in de ochtend,in klaar lichte daglicht... 
kijk ik vanuit de tractor naar de pad en zag een grote witte "hond".
Mijn eerste gedachte was dat Beli of Snowy los liep. 
Maar nadat ik beter kijk zag ik dat het alweer het witte wolf was.
Die liep binnen onze raster over de pad heen.
Ik zat op de tractor (zonder fototoestel) op 60m afstand.
De wolf kwam uit  de richting van de bos waar wij ieder dag  de schapen in doen!
Die liep over de weg, kwam bij een splitsing in onze padje (links gaat na de kadaver stort plaats en rechts naar de noord kant van onze boerderij). De witte wolf twijfelde even of die naar de kadaver plek zou gaan maar na even rond snuffelen ging die naar de noord kant.
Dit wolf lijkt inderdaad als een jonge mannetje, zonder roedel.
Gelukkig hebben wij Katcha en Vuk:

 

Die moeten zorgen dat alles veilig blijft.

Beren eten ook heel graag Saskatoon berries,
vooral nu dat ze rijp, sappig en zoet zijn.
Maar, wij eten ze ook graag;
vers in de muesli, in  taarten, saskatoon jam is heerlijk, saskatoon muffins bij de koffie, in de fruit salade.
Kortom, die zijn nu rijp en klaar om geplukt te worden.
 

 Tussendoor al het hooi en balen maken, schapen scannen en de ontelbaar andere klusjes gingen wij ook nog bessen verzamelen.
Jess, Roy, buurmeisje Naomi, Monique en ik naar een “U pick” vrouwtje gegaan en hebben ruim een uur lang twee emmers Saskatoon berries geplukt.

De kinderen vond het heel leuk dus, gaan wij volgende week weer bessen plukken en bij een andere plek  gaan wij ook nog aardbeien plukken…
Wij dromen nu over aardbeien jam, aardbeien tart, aardbeien in de salade….

Canadezen verhuizen over het algemeen heel vaak.  
Dat is goed te merken aan de vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen op school.
Dan zijn ze BFF (Best Friends Forever) en dan zijn ze weg….
Als ze verhuizen dan nemen ze vaak ook hun huis mee.
Die verhuiste huizen kom je dan tegen op de snelwegen.

Dat is de vraag dat buurman Martien vroeg aan ons later in de avond.
 
Zoals jullie weten zijn wij aan het hooien.
Wij hebben de nodige pech gehad met de ronde baler pers maar eindelijk om 8 uur in de avond kon Eric beginnen met persen. Martien wilde een aantal kleinen pakken maken met een bijna antieke pers dus ging hij en Eric naar de wei om samen te persen.
Klinkt eigenlijk als een bevallen en
voor de eind van de avond was het al een hele bevalling geworden… die kleinen pakjes!

Roeby en haar kinderen waren er ook bij om de nodig steun te bieden en vooral om alle kleine pakjes hooi op te laden.  Pakje na pakje ging het niet goed, dan brak de touwen, dan was de touw te slap, dan viel de pakken uit elkaar, dan liep de pers vast enz…



 Dus , voor dat het donker was had Martien toch besloten om de oude pers aan het museum te geven!
Hij had het helemaal gehad met de ding.
Intussen ging het best goed met Eric en zijn pers:



 Alleen is  zijn bril ergens tussen de hooi beland en zit nu ergens in een ronde baal.

Het zou nacht werk worden voordat wij ging stoppen.
De zonsondergang was weer schitterend:



 Rond quart voor elf  (22.45) moesten alle tractors weer even worden getankt, dus even pauze.
Wij stond allemaal een beetje te kleppen toen ineens zagen wij iets lopen.
Best groot en nieuwscherig.


 
Kijk zei Eric, "daar loopt een wolf!"

Wij stonden geen 100m vanaf de wolf, hij  liep even rond en  kijk ons aan.
Roeby had gauw de kinderen in de auto gezet.
De wolf liep weg in de struiken.
De mannen ging weer aan het persen en Roeby en ik stond  weer even te praten,
Roeby zei “kijk die is weer terug”, en inderdaad was de wolf weer terug.
Ik had mijn camera bij dus had ik een paar foto’s gemaakt maar ik wist al dat het niks zou worden, het was al te donker . Maar niettemin dacht ik toch maar foto’s maken.

Ik wilde wat dichterbij komen dus liep richting de wolf, toen zij/hij dit zag kwam die ook iets meer in onze richting. Dat was toch wel ver genoeg. Roeby haalde de auto om te kijken of wij niet zo weer dichterbij konde komen maar dat was teveel en de wolf liep weer weg. Deze wolf was best strant, die stond wel een minute of 10 naar ons te kijken, en wij naar hem. De flitsen van mijn camera was ook niet voldoende om  hem weg te schrikken.

Op de foto's lijkt alles heel donker,maar eigenlijk was het zeer goed  en super duidelijk te zien in de schemer licht, wij stond echt  allemaal met verbazing te kijken!

Roeby zei nog, "dat de wolven zomaar hier rond lopen...".
Ja, die lopen inderdaad zomaar rond.
Martien zei, "ik wist niet dat ze ook wit kon zijn".
Deze was echt behoorlijk groot moet ik toevoegen.
Was toch geweldig om een wolf zo dichtbij te zien, en natuurlijk zo lang te kunnen staan kijken! 

Ik moet nog even wennen aan de nieuwe site en hoe om snel een blog stuk erop te doen.
Nu moet ik nog kijken,
denken…
weer kijken,
Roeby bellen en dan
eindelijk heb ik weer iets klaar.
Maar in de loop van de volgende paar weken zal ik dat wel onder de knie krijgen en dan zal  het wel lukken om sneller te kunnen bloggen.

Gister zijn Eric en ik naar Olds gegaan voor een schapen vergadering. Dit is de totale groep van Noord Alberta schapen houders die aanwezig waren!



Helaas heb ik maar een half uurtje bij kunnen wonen omdat ik naar Calgary moesten om onze nieuwe Sarplaninac pup op te halen. Het duurde lang bij de douwanen  voordat ik mijn puppie kon krijgen.
Maar, het wachten was de moeite waard!
 Toen ik haar zag was het wel liefde op eerste gezicht.
Wat een ontzettende leuke pup.

Zij heet Katcha (zij had deze naam al), zij is stoer, zelf verzekerd en heeft een schitterende bouw. Zij is echt alles waar ik op gehoopt had. Zij is vandaag bij Vuk gegaan en die twee kunnen dan samen het wereld van de  schapen ontdekken.

Ik ben er super blij mee.
Zij is nog niet helemaal blij om bij de schapen te moeten blijven, maar  dat komt goed!



Gister avond zijn wij dan meteen naar huis gereden  en waren rond 10 uur thuis.
Vanochtend hebben wij nog bezoek uit NL gehad en was weer heel gezellig.
Vanmiddag moesten wij aan de slag, de hooi die wij afgelopen weekend gemaaid had moest nu geharkt worden en thuis moesten wij ook al weer maaien.
In total hebben wij nu ongeveer 150ha gras af liggen.
De komende week zal weer druk zijn, Eric rijdt Maandag met een vracht lammeren weer naar Innisfail (7uur heen en 7uur terug) en wij moeten al de hooi gaan persen in ronde balen.
Dan moeten wij nog eens een paar honderd ha afmaaien, harken en persen…
Vandaag had ik een stukje gemaaid, en als je aan het maaien ben an heb je tijd genoeg om dingen uit te rekenen, ik had dus uitgerekend dat ik in 3.5 uur tijd 44 km met de traktor had gemaaid,
dwz 44km in circles gereden,
vanavond weer en
morgen en
overmogen en
volgende maand en
de rest van dit jaar…denk ik.

Monique en Ik heb de laste week veel van Alberta weer gezien vanaf de rug van een paard.



 Maar het is niet alleen maar gezellig rijden er moet ook vaak dingen gebeuren,
zoals… koeien controleren!

Vorige week ( door de website loop ik nog steeds achter…) waren wij uitgenodigt om samen met de Blackhursts te gaan rijden. Dit zijn twee broers die hier de High Prairie Grazing Reserve beheren. In total zorgen ze voor een paar duizend stuks vee op ruim 15 000ha ( nee, dat is geen typ fout!). Hun dagen brengen ze  door te paard. Doordat de kinderen nu zomer vakantie hebben rijden dan hun 3 zoons mee, een kennis en Monique en ik.

Door de dag heen zijn wij naar veraschillende grote weilanden gegaan van ieder een paar honderrd tot duizend ha grote om de vee na te lopen. Kijken dat er niks doods ligt, dat de dek stieren in order zijn en dat de koeien en kalveren verder gezond zijn. Net als bij de Hutterites worden zieke dieren meteen met een lasso gevangen en behandelt.

 

Ik heb ook een kalf gezien dat door wolven zijn aangevallen. Zij achter been was half opgegeten. De wolven werder waarschijnlijk verdreven door de mama koeien. De kalf was eerder behandelt maar George en Ted kijken graag dat alles nog goed gaat met deze beestje. Zijn verwondingen waren al aan genezen.

De hele dag door was het rijden, kijken en vooral voor ons genieten! De uitgestrektheid van deze gebied is super. Ik mag dat hele afgelegenheid wel!

Als de zon schijnt…moet je hooien, terminste als je vee heb.
Wij hebben de laste dagen temperature in de hoge 20’s gehad dus werd het tijd om gras te maaien.
Na wat sleutel werk is Eric begonnen met een stuk land (van onze verre buuren) van ruim 100 ha te maaien.  
De luzerne was klaar voor en in de bloei en aangezien dat dit  de beste moment is om een beetje eiwit rijke hooi te maken, zijn wij begonnen.

Eric had uitgerekend dat het ongeveer 15 uur zou duren om alles te maaien, en aangezien wij hem niet van zijn werk wil houden, hadden wij afgelopen weekeind ieder maaltijd een picnic van gemaakt. Gezellig in de vers gemaaide gras samen eten.

Als Eric weer begon met zijn rondtjes...

ging Jess en Monique tank rollen…geen success

.

Jess en Roy ging ook alle hoog zitten van de jagers ontdeken.

Deze week moeten Eric en ik een dagje naar Olds en Calgary, dus volgend weekeind wordt het persen.
Deze week krijgen wij bezoek uit Nederland, vandaag komt Wim en zijn familie even 5 uur gereden voor een bakje koffie en eind deze week komt een oude klant van Eric op visite.

 Vanaf vandaag is deze site nu online, maar  sommige delen van deze site zijn nog niet helemaal klaar, even geduld nog dan werk ik kommende week er nog aan om alle links enz goed in te zetten.

In deze overgang periode is het lastig om de blog bij te houden, alles wat ik nu hier op schrijft moet ik dadelijke weer overzetten naar de andere website. Dus schrijf ik nu niet al te veel. Ik moet ook erkennen dat ik niet al te veel te melden heeft. Eric werkt alle dagen bij John Deere, ik ben thuis vooral aan de website aan werken (deze week), Monique de dieren en de kinderen hun kamers opruimen.

Vandaag ben ik uitgenodigt naar een trouwerij van een Hutterite mevrouw. Zij vroeg of ik wat foto's voor haar wil maken... maar ik ben geen Jess en ik ga dadelijk daarheen.

Wij zit hier met spanning te wachten voor nieuws uit Nederland. Danielle, de zus van Eric verwacht een babytje, zij is vandaag uitgerekend.

Nou, net als ik dit typt krijgen wij een telefoontje uit Nederland van Opa.Danielle is zo net bevallen van een zoontje, Niels.

Proficiat Danielle en Peter, met jullie derde zoon.

Canada Day wordt op 1 juli gevierd, niet op 3 juli.
Maar ik loop nog achter, ik doe dingen even anders om.
Ik ben ook moe, ben weer met de koeien bezig..mischien is dat de reden waarom ik alles achterste voren doe.
Morgen is 4 juli, maar dat wist jullie al.4 juli is vergelijkbaar met 1 juli, voor de Amerikanen dan, die vieren dan 4th of July.
Canada Day is een nationale feest dag. Overal worden er leuke dingen georganiseerd.
Ook bij ons in de buurt.Eric en buurman Martien, zijn bij een clubje "oudere mensen met hun zeer oude tractors", Eric en Martien proberen dat er mee "jeugd" dwz onze leeftijd mensen erbij betrokken raakt bij deze vereniging.
Dus, hadden zich beide ingezet om leuke activiteiten te organiseren op Canada Day.
Naast de gebruikelijke parade van oude tractoren:

 

 

 waren er ook demonstraties schapendrijven, ijzersmederij, graan dorssen, graan meel maken, museum en hout zagen.
De kinderen kon hun gezichten laten verven, Roy wilde een border collie zijn..



Nieuw dit jaar was een trekker trek.
Leuk maar niet echt bijzonder, beter dan nog een oude tractor parade...

 
 

Na een lekker avondmal was er weer een trekker trek demo en dan een buitenlucht concert door de Alder Ridge road band.
Deze band was eigenlijk wel heel gaf.
Van de vier band leden was een de wiskunde leraar van Jess en de andere haar scheikunde leraar.
Ze speelde een mix van classic rock en country.
Helaas, was dit evenment maar weinig bezocht..ik denk iets te vooruitstrevend voor High Prairie.
(Dit is de scheikunde leraar van Jess):

Maar niet te min was het een leuke dag en goede muziek, hier doet Jess, Monique en Roeby een dansje:

Ik loop een beetje achter met de blog.. de laste week hebben wij alleen maar werk gehad met de koeien.
Het werk begon vroeg en eindigt laat.
Het was alleen maar cows, cows en nog meer cows en geen tijd voor een blog.

Eergister hebben Monique en ik alle koeien in de vanghok gezet en moesten wij die gaan behandelen voor allerlei parasieten, wij moesten vaccineren , twee spuiten per koe, en wij moesten her en der nieuwe nummers in zetten. Monique en ik heb wel hondered keer over een hele hoge hek moeten klimmen, wij zijn geschopt, gebutst, op geplast, de kalveren hebben een dansje op onze tenen gedaan, onder gepoept en wij zitten allerbei nu onder de blauwe plekken en onze spieren doen zeer. Eigenlijk niet alleen de spieren doen zeer, maar alles.Maar het is gelukt en die groep is klaar.

Gister was Canada Day dus was het een hang dag voor ons..een beetje rondhangen, tractors kijken enzmaar daar zal ik nog over bloggen.Vandaag, werd ik wakker gebeldof ik en Monique zin had om een middag mee te rijden met twee van de mannen van Morinville colony, om...nog meer koeien te controleren en behandelen...

Die hebben hier ruim twee hondered koeien (en hun kalveren) weiden een paar kilometer van onze huis vandaan en wonen zelf ruim 400 km hier vandaan. Eens in de week komen ze hierheen om alle koeien te controleren, als er een dier ziek is dan "rope" ( vangen met een lasso) ze die koen, legt hem plaat. De paarden zorgen dat de touw goed strak blift en dan doen ze de nodige werk aan het koe. Als hun klaar zijn dan wordt het koe weer los gelaten om zich weer bij de kudde aan te sluiten. Het werk is snel, hard en vergt het nodige talent en lef.Zie hier alle foto's van "pasture treating". Eerste vangen:

Dan rope je haar.. 

Dan plat liggen:

 Pootje bekappen, antibiotica en wat meer nodig is.. 

In deze photo lijkt de koe dood maar dat is niet zo, die ligt gewoon vast en stil. Smokey ( onze grijze paard) was niet helemaal overtuigt dat het een koe is, zo liggen koeien anders nooit! Zij is echt klaar om keihard weg te rennen.

 Louise, kan je even helpen?
Wie ik? ( ik kijk om..)
Ik zal je paard maar vast houden. (zeg ik twijfelend)
ok? (nog steeds onzeker)

Nee, hier,hou die poot vast.
Wie ik?( weer kijk ik om...)


Wij hebben dan vanmiddag ruim twee uur weer gereden en heel wat koeien weer gezien.

Toen wij weer thuis kwam zijn wij weer begonen met onze andere groep,ik kan alleen maar eerlijk zeggen dat het een vrij zware dag was.
De paarden zijn nu ook moe.

Morgen gaan wij iets anderes doen...morgen gaan wij..koeien verzetten naar hun nieuwe wei...

Cows, cows en nog meer cows...