Soms is het van levens belang dat je niet opvalt.

 Maar soms wil je ook niet opvallen,
dan ligt de element van verassing aan jou kant..

Wat zeggen ze weer over een wolf in lams kleding???

Fena is een van de honden dat het prima vindt om een beetje op de achtergrond te blijven.
Zij hoeft niet meteen  aandacht.
Is niet de hele tijd in jou gezicht.
Zij is gewoon niet zo opvallend.
Nee, zij vindt het prima om een beetje op de achtergrond mee te draaien.

Zij bezit wel een aantal eigenschappen dat mij enorm aanspreken,
zij is heel  wijs, attent, rustig, fel en lief.
Lijkt allemaal tegenstrijdige eigenschappen maar zij weet de balans in te vinden.
Zij kan een coyote zien op grote afstand en reageert daar snel en fel op.
Als er geen gevaar is dan is zij kalm en behouden.
Alles wat zij doet lijkt doordacht en met beleid.

Onze lammertijd is nu aardig op gang na een langzame begin.



Fena ligt altijd, ergens in de buurt van een ooi dat gaat lammeren, niet te dichtbij om ze te storen maar altijd binnen een paar meter van ze om alles goed in de gaten te houden.

Soms help zij mee met poetsen en schoonmaken.
De ooien vinden het prima. Fena loopt altijd met beleid naar de ooien toe om ze niet te storen.
Zachtjes gaat zij even de kontjes van de lammertjes likken, samen met de ooi.

 

Maar meestal gaat ze alleen over ze waaken.

Voor de schapen loopt het tijd weer af dat ze buiten in de bossen kunnen grazen.
De winter begint, de gras is dor en bruin,
de tijd breekt aan om weer te gaan voeren.
De laste paar weken hebben wij de schapen laten grazen op de twee achterste quarters,
maar dit zal de laste week zijn dat ze daar gaan.

Dat betenkend ook voor de grote sarplaninac dat ze ook niet meer de bossen in hoeft te gaan.
Ieder ochtend gaan hun trouw met de kudde mee naar buiten. Ik zet ze vast aan de gator en dan brengt border collie Lad de kudde weg. Beli en Stormy lopen aan de gator mee en de pups (Vuk, Katcha of Bear) lopen dan los mee. 

De kudde heeft dan alle ruimte te begrazen en de honden hebben ruim 128 ha te overzien.
Gister nog, zag Beli een coyote in de wei. Als een speer er achteraan, door de bossen en weg waren ze. Ik heb Beli een hele tijd niet meer gezien. Toen ik de kudde kwam halen lag Beli helemaal achterin, normaal wacht hij bij de hek als het bijna tijd is om terug te gaan..
Op zijn kop had hij een wondtje, leek op een bijt plek,
wie weet, heeft hij mischien de coyote gevangen?

Maar, al dit zomer pret is nu klaar.

Al de stroom netten zijn nu opgeruimed, de verwarming op de water bakken is aangezet  en de kachel brand nu in de pomphuis.

De paarden krijgen een dikke, pluizige vacht,
die zien eruit als dikke knuffel beertjes.

Dit zal ook de einde zijn van koeien controleren en bijelkaar drijven met de paarden.
De gras is op en  de koeien mogen nu de laste restjes opmaken en dan komen ze ook weer naar huis volgende week.
Dat zal de laste "koeien rit" zijn van dit jaar.

Kortom, winter is bijna hier en wij moeten ons nu aan een andere routine gaan wennen.
Wij moeten weer wennenn aan wanten, mutsen, snowboots, dikke jassen, skibroeken en,
dat aankleden langer duurt....

En, wat ben jij vandaag tegen gekomen toen jij de hond ging uitlaten?
Ik heb de wild camera verzet en was die een paar dagen vergeten,
dus was reuze benieuwd wat langs kwam.
Binnen onze raster hebben wij een vaste groepje whitetail deer (herten).
Ze verblijven constant hier en weten al onze honden te vermijden.
Wonder boven wonder krijgen hun altijd babtjes ieder voorjaar,
Maar nu hebben wij gezien wie papa wordt..
Hier zijn de vaste bewoners, die voorbij komt wandelen:

Op het laste moment, net als ze bijna voorbij zijn, komt er op de camera  een infra rood lichtje aan,
en daar schrikken de herten zich wezenloos... met dit soort plaatje als gevolg:

Een paar dagen later kwam deze knappe whitetail mannetje langs met een mooi gewei,
Zal hij papa worden van "onze" whitetails?

 

En s'nachts als het donker is..
komen de coyotes op bezoek,

 

Maar dat rode lampje,
dat wel heel "evil" lijkt,(die gloeit echt een beetje)
zorgt wel voor de nodige spanning en twijfel,
durven wij eigenlij wel langs te gaan?
kijken, denken, wieken en wegen...

Maar van de andere kant komen, dat is natuurlijk geen problem,
het is allemaal een kwestie van perspectief.

En dan komt familie wapiti (elk) langs, eerste heen en dan een paar dagen later terug:

Deze wapiti/elk vond ik best verassend.
Wij zien haast nooit elk hier.
Heel af en toe in de verte, maar nooit met enige regelmaat.
Aan de noord kant van dorp daar komen ze in grote groepen voor, soms tot 40 dieren in een kudde. Maar bij ons heb ik afgelopen zomer maar een vroutje gezien,
maar nu weet ik zeker dat er meer zijn..
Deze mannetje voorop (en dan achterop) heeft wel een heel imposante gewei.

En toen zag ik dit,
ik moest wel heel goed kijken...

Zie jullie wat ik zie?

Een border collie wil altijd "in de picture zijn..."

En voordat ik vergeet, het is nu 0 graden en heeft vannacht licht gesneeuwd....
Ik denk dat winter zijn intreden heeft gemaakt, en jullie ook nog een fijne dag geweenst!

Ok, jullie weten dat wij (Eric, ik, Jess en Roy) op dans les zit.
Veel van jullie kunnen het niet geloven…
Maar hier is het bewijs:

Wij krijgen dans les van imker Roger en zijn vrouw Nina.
In totaal zijn er nog  5 andere stellen en de kinderen op dans les.
Ze leren ons de fijne kneepjes van het two step, wals en polka.

   

Onze buren doen ook mee.
Hier zie je Roeby en Martien een variant op de two step doen.



Roy heeft een vaste dans partner, de gezellige meid Naomi.
Ieder dans avond of jamboree gaan Roy en Naomi dansen.



Naomi en Roy kan het goed met elkaar vinden.

Eric en ik kunnen al aardig walssen en two steppen, die eigenkijk een vier step is…
De polka laat nog veel te wensen over.
Maar wij blijven moedig proberen..

Gister,
zomaar,
uit het niets heb ik geld in de post gehad!
De briefje kwam van Aleksander, die woont in de buurt van Edmonton.
In zijn korte briefje schrijf hij:
"This coin is officiel currency in Macedonia, the dog on it is Sharplaninatz. Regards Aleksander."



En wat ben ik weer blij!
Maanden geleden hebben wij elkaar kort gesproken, even over sarplaninac natuurlijk.
En vandaag kwam dit munt in de post.
Wat kunnen mensen toch aardig zijn.
Thanks Aleksander!

Maak een bakje koffie en pak een donut erbij.
Ook al is het geen feestdag, mag  je toch een donut hebben vandaag.
Af en toe een donut erbij, moet kunnen, is goed voor de ziel..
Denk niet aan de lijn, denk alleen aan dat zoete, stropperige smaak..
Help dit om dat gevoel op te wekken?

Of mischien deze?

 Gister heb ik een donut dag gehad.
Ja ja, ik heb weleens van deze dagen.
Wist jullie niet, eh?

Ik ben gevraagd door een kennis van mij, die een catering bedrijf heeft, om een paar foto’s voor haar website te maken.  
Haar specialiteit is… DONUTS!

Dus gister hebben Roeby en ik overlegt, zij maakt de site en ik zou dan een aantal foto’s van donuts aanleveren.
Onder de genot van een …DONUT hebben wij besproken wat nodig was voor de site.
Wij hebben toen de nodige bestek verzameld en ik ben thuis  gegaan met een schaal vol met strooperig donuts om de nodige foto’s te maken.

 Wij  krijgen gister ook nog onverwachts bezoek uit het verre zuiden van Alberta, en bij de koffie kon ik Petra en Piet een DONUT erbij geven!
(Ik heb echt nooit koekjes in huis, en  als ik die heb, dan vragen de kinderen en Eric wie op bezoek komt… zo erg is dat).

Naar ruim 200 foto’s begon ik waanbeelden te krijgen.
In plaats van donuts zag ik borsten..

En toen moest ik even weer wat anders doen.
Dus, even een donut gepakt en een foto van wat anderes gemaakt,
voor de afwisseling…

Die waanbeelden waren er nog steeds..
dus weer even een koffie met "iets" erbij en nog een foto van wat anders gemaakt:

En toen was het terug naar de donuts.

Ik heb vandaag wel een levens les geleerd.
Jou eigen leren kennen  via deze levenslessen is wel belangrijk voor jou overal zelf ontwikkeling.
Vandaag was een "Aah moment.." voor mij
Hier is mijn lijstje voor vandaag:
1.Ik wil NOOIT een product fotograaf worden!
2. Ik zie liever fruit dan donuts
3.Ik vindt schapen leuk.
4. Ik heb veel respect voor fotograven.
5. Ik weet niet wat moeilijker is producten fotograferen of honden die niet op de foto wil?
(Ik denk dat ik voor de eerste ga).

Donuts op de foto zetten is erg moeilijk.
Alle  plaatjes van eten, mooi gedekt tafels en hete koffie, is enorm veel voorbereiding en vooral afwassen. De stroop loopt uit en dan moet dat schaal weer worden afgewassen, de koffie is niet meer warm, de donuts vallen op de grond, de koffie laat een ring achter op de tafel kleed, de licht is niet goed en ga zo maar door.

Nee, donuts hebben geen charme meer voor mij.
Om mij eigen te troosten,
zal ik maar een van mijn fotomodellen opeten …

Doei.

Het is niet altijd dat mooie vrouwen ( of mannen) foto model kan worden.
Mensen die veel  foto’s maken weten dat de knapste persoon niet altijd de beste plaatjes oplevert.
 Het heet fotogeniek zijn.
Sommige mensen zijn fotogeniek en andere weer niet.

Nu, maak ik veel foto’s van dieren, en dit eigenschap is mijn ook opgevallen bij dieren.
Iedereen die onze Beli ken, weet dat hij een grote, imposante en prachtig reu is. Hij straalt adel, zelf verzekerdheid en macht uit. Hij is een prachtige hond.
Maar op de foto’s valt het erg tegen.
Hij is gewoon niet fotogeniek.

Ieder keer als jij hem op de foto wil zetten dan trekt hij zijn oren raar naar achteren, hij maakt zijn ogen klein, hij doet zijn hoofd lag, in kort hij ziet er alles behalve imposant uit.

Stormy in tegendeel is eigenlijk niet een knappe hond. Hij heeft een hang lip van een schop van een paard, een iets te lange  en smalle kop, zijn lijf is nog niet volwassen. Maar ieder keer als jij hem op de foto zet staat hij altijd net als een fotomodel.
Hij ziet er altijd statig uit.

 

Maar heel af en toe, als ik geduld en vooral geluk heb dan kan ik Beli ook wel (redelijk)  mooi op de foto krijgen... (dan moet ik  de foto nog bijsneden en Beli staat dan ook nog verscholen achter een kudde schapen…zucht)

Is dat de verschil zijn tussen een amateur fotograaf (als ik) of een professioneel?
Kan een prof fotograaf ook altijd een goede foto maken van iemand of iets dat niet fotogeniek is?

Fena zit te wachten..

en wij zit te wachten op:

deze ooien en hun lammeren!
Onze lammertijd zou zaterdag moeten beginnen, maar zaterdag kwam en ging zonder een lam.
Pas zondag middag kwam de eerste.
Een prachtige tweeling, dus dat begint goed.
De winter lammerkisten zijn klaar, die waren bedoeld voor de lammertijd in Januari, maar ze zijn super dus hebben wij besloten ze ook maar voor deze lammertijd te gebruiken.

De bedoeling is als het weer heel koud is, dat wij dan via een kachel, een buis en ventilator, warme lucht in deze hokken kunt blazen om zo de lammeren te kunnen drogen en warm houden. Afgelopen haar hadden wij twee van deze hokken, en nu hebben wij 7 in totaal. Die staan mooi in een vierkant, dus geen tocht en een mooi grote afgeschermd lammer plekje. Een knus plekje voor de baby lammetjes.

En deze (wat oudere) lammeren staan ook te wachten:

Wij hebben onze nieuwe, vol automatische weeg en sorteer sluis verzet, en meteen nu een goede sluis en hok gemaakt om alles goed  te kunnen wegen en behandelen. Vandaag gaan wij die voor het eerst uitproberen.
Dus, deze lammeren zit te wachten op hun eerste weeg ervaring...



Als, alles goed loopt hoef ik niks (meer) te doen,
alleen alles aanzetten,
de lammeren in de sluis jagen ( en dat doe ik ook niet daar hebben wij border collies voor)
en de apparaat zou alles voor mij moeten doen;
wegen, gewichten noteren en dan nog in 3 groepen sorteren.
Ik hoef alleen maar te kijken met mijn koffie in mijn hand.
Als ik niet oplet heb Eric mij dadelijk niet meer nodig...

Mijn blog gaat vandaag NIET over koeien.
Maar juich niet te snel.
Het gaat over de voer voor de koeien ( en schapen).
Dit is wel een heel belangrijke onderwerp, wij zijn al de gehele zomer meer bezig geweest om dit voer te maken
.En nu, zijn wij de hele najaar ook mee bezig om het thuis te krijgen!
Vraag aan Daan hoeveel werk dit is en hoeveel tijd erin gaat zitten.
Maar, wij hebben al een mooie hoop achter de erf:

En ook al bij de koeien coral:

En ook een hele stapel achter in land:

En vergeet niet de hoop verscholen achter de bomen naast de stal.

Ik voel mij soms als een “hooi en stro –weduwe”.
Andere vrouwen moeten hun mannen missen omdat ze met de motor weg gaat,  of vissen of iets dergelijks.
Ik ben mijn man kwijt aan het hooi en stro.
Ik zie hem haast nooit meer en als ik hem ziet,
dan zit die op zijn tractor het hooi  te lossen. 
Als ik even weg kijkt, springt hij weer snel in de auto en weg is ie om weer een lading te halen.
De kinderen vragen: "wie is die man op de traktor...?"

Soms gaat dingen niet zoals geplaned en dan gebuurt dit:



en dan is ie chagerijnig..
en onze erf ziet eruit  als een stro doolhof.
Ik moet al erg opletten, mijn vooruit van de gator is zo smerig dat ik er niet doorheen kan kijken en nu moeten ik ook nog al die balen ontwijken.
Oh, wat is het leven soms zwaar.

Vandaag had Eric een lading thuis laten komen,
(doordat wij weer problemen had met de lagers van de aanhanger)

 
(Ja, Daan, ik weet nu wat je denkt!)
En dan voel  ik mij niet meer zo alleen,
 ik ben niet de enigste die de gevallen balen moet ontwijken..

En daar gaan ze weer..

Ineens hadden wij heel veel stro thuis…
en mijn man kwam weer thuis eten.
En dan is het leven weer goed!

Ik loop een beetje achter in mijn blog en dat komt omdat wij het nog steeds heel druk hebben.
Eric is nog hooi en stro naar huis aan het rijden.
Daan is weer terug naar Nederland.
De schapen staan op springen  dus de nacht werk begint weer.
Naast al het werk op de boerderij zitten onze hele familie op dans les 2x per week.
(Dit is wel een versnelde cursus, eind volgende week kunnen wij walsen, polka en two steppen.)

Maar goed, vorig week zijn vroeg opgestaan om bij de Hutterites te gaan kijken met Daan.
Echte cowboys beginnen vroeg:

en met vroeg bedoel ik echt met zonsopgang:

Net als het licht genoeg is om "iets" te kunnen zien, zijn ze begonnen met koeien laden op hele grote vrachtwagens. De zomer graas periode is voorbij en de koien gaan voor de winter terug naar huis.

Eric hielp mee de koeien in de vang hokken te drijven,
Charlie en zijn honden zorgde  dat het vee de  de vrachtwagens in ging.
 


In 10 minuten was de eerste wagen volgeladen,



en klaar voor vertrek.
De tweede wagen stond al te wachten.  Met een rit van 4 uur  naar huis, kon ze daarna weer omdraaien  en weer 4 uur terug rijden en nog een lading komen halen.

En toen, was de accu leeg van mijn camera en kon ik geen foto's meer maken van de twee honden en hun werk, alle koeien samen,de paarden, de cowboys aan het werk, of van Daan en Eric.
Helaas, moet jullie het maar met deze paar foto's doen...

Wat heb jij gedaan voor Thanksgiving???

Gister was Thanksgiving in Canada.
Dit is een feestdag voor gehele Canada. Het is de bedoeling om God te bedanken voor een goede oogst.
Traditioneel is het een dag van rust, familie en kalkoen eten.

Onze Thanksgiving ging anders.
Onze dag begon om 6.30, opstaan, ontbijten, koffie en dan aan de slag. Eric wilde zoveel mogelijk hooi en stro balen naar huis rijden . Dus, hij begon meteen met rijden.
Daan ging de sluis in de stal afwerken en ik en de kinderen waren dieren aan verzorging.

Om 11 uur moest ik naar de fruit truck even apples en peren kopen. Bij de fruit truck kwam ik Johan tegen (onze buren met heel veel koeien). Toen wij daar fruit aan het kopen waren krijg Johan een telefoontje dat zijn koeien uitgebroken waren. Schijnbaar was dat de vorig avond ook gebeurt en die waren de hele nacht bezig koeien aan het vangen was. Nu, voor de duidelijkheid, onze buren zijn niet meer de jongste. Johan is 73,  hij is zo sterk als een beer,  die man is ongelooflijk fit, rijdt nog paard en werkt ontzettend veel. Niks geen pensioen voorlopig voor hem.
Dus, vroeg hij mij of ik niet even snel met hem terug wilde gaan om te helpen de koeien naar huis te brengen. Ja, dat was goed. Dus, wij daarheen, poort open en de koeien losgelaten langs de snelweg. De koeien wisten wel de weg naar huis en ging in volle gallop naar huis. Wij redden met de auto langs de snelweg om te zorgen dat alles in de berm blijf. Thuis aangekomen, vertelde Johan dat dit niet alles was en dat er een twede groep ergens moest zijn. Wederom vroeg hij of Jess en ik dan (nu) te paard mee wilde om de koeien te zoeken en verplaatsen.

Rond twee uur, kwam Johan ons halen, Eric had onze trailer en auto mee voor de balen. Daan had de auto van Eric mee, hij ging samen met  Leo, Wyatt en Brandon jagen. Toen Johan hier kwam hadden wij de paarden klaar.  Toen Johan de trailer ging keren, kwam de hoek van de trailer tegen een ton dat achter op de pickup stond, die ton is tegen de glas van de achter kant van de pickup gekomen en de resultaat was een gesneuvelde achter ruit. Met duck tape een nieuwe plastic raam gemaakt en wij konden weer verder. Het middagje begon slecht...

Bij de wei, gingen wij met de paarden uitspreiden om alle koeien te verzamelen en dan door een poorte drijven. Johan was overtuigt als hij  de koeien zouden roepen dat ze hem, met zijn pickup, zo volgen.
Nee dus, de koeien hadden een andere plan. 
Geen problem zei Johan, er is nog een poort een stuk verder.
Dus, wij de koeien daarheen proberen te  brengen, maar wederom hadden deze koeien andere plannen…

(de foto's zijn vrij vaag en slecht door alle het galopperen en weinig tijd om even rustig wat fototjes te maken... dit is Jess)

De koeien moesten door wat bossen, en die bossen waren bijna ondoordringbaar voor een ruiter en paard, dus midden in de bossen draaiede de koeien om en ging terug van waar ze net vandaan kwam.
Stiekem beestjes!



Na veel gallop werk en de koeien tegen houden beseften wij dat Plan A,  niet ging lukken, het zou niet werken om ze door de poort, langs de bizons, door de moeras en dan langs de berm van de snelweg  naar huis te drijven...
 Wij hebben  de koeien naar een dichtbijzijnde koeien kraal gedreven en daar opgesloten.

Plan B was ze terug over de kreekje te drijven en dan later weer proberen naar huis te drijven.
Maar na overleg was besloten dat de koeien nu zo ovestuur waren dat dat niet zouden werken.
Plan C was ze gewoon met de veekar naar huis te rijden.

In total waren dit gropeje  60-70 koeien plus hun kalveren en nog 5 volwassen dekstieren die met de veekar verplaast moeten worden.
 Ik had toen Eric gebeld, hij was net met de laste vracht hooi bezig en ik vroeg of hij met de kar ook zou komen helpen rijden. Binnen een half uur was hij er en toen begon de werk. De koeien in de kraal , in de sluis en dan laden. Die vracht dan wegbrengen naar huis en dan de volgende. In total hebben Johan en Eric acht keer gereden met het vee.  
Het is hier donker rond half acht dus dat werd laden met zaklampen.
Om acht uur moeste ik wel even naar huis, onze schapen waren nog in de bossen en die moet eigenlijk naar huis naar veilig heid. Gelukkig ging dat makkelijker dan de koeien! En binnen 10 minuten zatten ze weer in hun wei.
  Daan was intussen thuis,  dus die ook maar meegenomen, even bij Martien gestopt (de automonteur buurman) voor transmissie olie voor onze truck en snel terug gegaan.
 Ze hadden nog maar ieder twee vrachten te gaan dus het werk was bijna klaar toen ik terug ging.  De Kanadeze nachten zijn echt pikkie donker hier, dus ieder keer als Eric en Johan weg waren met een vracht, blijf Daan, ik en Jess achter bij de koeien. Daar zat wij dan in de  donker, in de wilderness, moederziel alleen, te luisteren naar de huilen en janken van de coyotes, die lijken ieder keer meer en meer dichtbij te zijn.... Wij moesten opletten dat de koeien niet zouden ontsnappen en de volgende vracht klaar zetten, maar het is echt lastig  de zwarte koeien in de zwarte nacht te zien…

De laste koeien waren rond half tien op de kar. Alles thuis gebracht. Paarden weer opladen. Eindelijk klaar.

Onze plan was om samen met Daan uit te gaan eten, weet jullie nog Thanksgiving...,
maar dat was zo laat geworden dat niet meer ging lukken. Ik zei al tegen de kinderen en Daan dat het vanavond een gebakken ei zo worden…
Maar  gelukkig is Karin een super kok en in een mum van de tijd had zij en Roy een super avondmaaltje op tafel. Wij hebben als nog een wijntje gedronken en iederen een fijne Thanksgiving geweenst. Iedereen was dankbaar dat alle koeien thuis weer waren. En zo kwam een einde aan onze vrije Thanksgiving dag. Trouwens Daan en de mannen hadden niks geschoten.. wel wat herten gezien.

Het lijkt alweer heel lang geleden dat Q-Tee haar veulentje heeft gehad ( dat was terug  in Mei, toen het sneeuwde), die hengst veulen, genaamd Spirit, was niet van ons en zou dan ook in  Oktober terug gaan naar zijn eigenaar.
Ik belde Corey op een paar weken geleden, en vroeg hem alvast een keer in te plannen om de veulen op te halen. Die is nu oud genoeg om gespeend te worden. Omdat Spirit niet van ons was hebben wij echt helemaal niks met hem gedaan.
Normaal gesproken zijn mijn veulens al halster mak, hebben imprint training gehad en vinden het prima om mee te lopen aan een lijn, gepoest  en geaait te worden.
Spirit in tegendeel, is gewoon lekker als "wilde" paard opgevoed.
Hij is samen met Q-Tee een paar maanden bij de hengst geweest en nu de laste paar maanden lekker thuis hier in de bossen. Zij speel maatje is een kalfje.
Deze week vroeg Corey of wij niet Spirit wilde hebben...
Nou moet ik wel even de volgende zeggen;
dit was echt niet in de planning,
wij gingen geen jonge paarden opfokken hier in Canada,
wij zou alleen onze eigen rijpaarden houden,
geen veulens...
Ik vertelde Eric wat Corey zei..
Eric zei" dat was niet de afspraak"
Ik zei niks..
toen zei Eric" vraag Corey dan ook gelijk alle papieren maar op te sturen"
En dat heb ik toen ook maar meteen gedaan!.

En nu zijn wij de trotse eigenaaren van een schitterende, zwarte WILDE, stamboek, Quarter horse hengst veulen!

 

Als alles goed gaat met Q-Tee  dan krijgt Spirit mischien nog een broertje of zusje erbij volgend jaar.
Nee, wij ging echt geen veulens meer fokken...mmm
Maar er is nu werk aan het winkel.
Deze wilde bras moet nu worden getemd..als eerste moet hij een halster aan krijgen.
Ieder dag gaat Roy naar de wei om Q-Tee graan te geven, dan probeert hij Spirit te aaien, maar Spirit is er niet echt van gediend..

Morgen gaan wij een stalletje op stal maken voor Q-Tee en Spirit,
dan gaan wij aan de slag met hem..

Deze blog is vooral voor Sonja.
Die moest Daan 3 weken missen... maar de eind is inzicht.
Daan gaat  bijna naar huis.
Deze weken zijn wel voorbij gevlogen, er is ook veel gebeurt.
Daan heeft eigenlijk geen tijd gehad om te filmen, rond hangen met de lokale mensen of de toerist uit te hangen.
Ik heb ook maar weinig foto's gemaakt, de dagen zijn lang en druk. Maar hier zijn een paar foto's speciaal voor Sonja:

Daan loopt af en toe een beetje verdwaald rond...

Hij geniet ook van een bakje koffie maar mist wel zijn rook maatje..

Daan is ook niet te beroerd om een handje mee te helpen om een paar drachtige schapen uit de kudde te vangen,
die paar werd uiteindelijk 30!

Vanochtend zijn wij even bij de Hutterites geweest om te kijken als hun hun vee naar huis transporteert. Charlie is een echte "cowboy", zij werk auto is een paard, zijn gereedschap is een lasso en koeien is zijn leven.
Daan wilde graag samen met Charlie op de foto:

Ik lees echt heel graag en heb een behoorlijke boeken verzameling.
(Ik mag geen boeken meer van Eric kopen maar moet ze van de bieb lenen.)
Maar "vak" boeken zoals goede boeken over schapen, honden, paarden, roofdieren enz enz...
 en natuurlijk voor Eric; karate boeken,
kopen wij nog wel.

Afgelopen week hebben wij een vak boek ontvangen en dat gaat over kudde bewaakers. Die is geschreven in Austalia om de veeboeren een handleiding te geven hoe ze beste met kuddebewaakers om kunnen gaan.
Dit is een handleiding voor veeboeren om ze te leren hoe om een kuddebewaakhond te trainen, problemen met opvoeding,"case studies", rassen enz..
Dit boek is een van de betere die ik heb gelezen, duidelijk, overzichtelijk en heeft veel informatie en veel mooie foto's.

Wat  ook leuk van deze boek  is,
is dat er een aantal foto's  van mij zijn gebruikt!
Alleen is er wel een foute ingekomen.. zie jullie die?

Kijk hier zijn Fena en Tosoxs:

en Beli hoort ook erbij:

Puppies bij de schapen:

 

Ik heb een aantal exemplaren van deze Engelstalig boeken gekrijgen,
als iemand graag eentje zo willen,
laat mij weten dan kan ik die opsturen.

 ...zie ik Jess en Roy galloperen.

 

De wind door hun haren, de zon op hun gezichten..
Over de weides, komen ze aan..

 

en dan, ineens, wordt dat beeld verstoord met:
"Jess stoppen, ik WIL niet galloperen, mijn billen doen zeer..
"Kom op Roy, maakt niks uit.."
" Jeeeeess, ik wil niet!"
"Ahh"
"Roy, ophouden, nu!"

En dan wou ik dat, ik de muziek van Little House on the Prairie" kon hoorden
en dat mijn romantiche beeld niet verstoord zouden zijn...

van onze prachtige kinderen,
gezellig samen rijden op onze mooi brave paarden op de vlaktes van High Prairie..

Jess mocht even op Allie,
mooi pony, mooi grietje.

Roy rijgt op Jughead,
de brave, maar niet zo comfortabel paint horse.
Hij is een beetje butserig...



Ik ben wel trots op die twee, ze helpen al flink mee met de koeien (alle dieren) en kunnen goed paardrijden.

Drie weken geleden hebben wij 72 eieren in een broodmachine gezet om te kijken of wij,
mijn kippen bestand  weer kan uitbreiden naar de slachtpartij van Jet.
Gister begonnen ze uit te komen.
Eerst kwam deze herrie maker: piep piep piep
!De hele nacht door!



Het loopt niet storm, (mischien hebben wij een te lage temperatuur ingezet bij de broodmachine),
 en wij verwachten niet dat alle eieren uit zullen komen,
maar de begin is er weer, wij hebben nu 10 kuikentjes en er zijn meer bezig om zich uit hun ei te bikken.

 

Roy neemt een paar volgende week naar school met "show and tell."
Dit wordt de kip van Roy...zegt hij.

Naast alle kippen, hebben de guppies van Roy ook babies,
wij hebben nu 11 kleine guppen erbij,
maar die wilde niet samen met Roy op de foto!

Eindelijk naar maanden;
sarplaninac, border collies, zonsondergangen en opkomsten, bladeren, kippen, schapen...
 wordt het weer even een blog over mensen, en met name onze gezin.
Vandaag is dus portretten dag.
Dus, begon ik met Eric, hij zat even te genieten van een bakje koffie:

En dan komt Jess, even snel de haren geborsteld..

En dan onze Roy, waarom moet ik komen??

en als ze klaar zijn dan eindigt deze snelle foto sessie in choas:

En dan nog een foto van de enigste echte cowboy in de wijde omstrekken,
hij is bijna familie:

~Daan~

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…

Van de week was ik achter in de bossen en ineens zag ik iets bewegen tussen de struiken. Ik kon niet uitmaken wat het was, maar merkte  dat het grote was en bewoog heel stil tussen de struiken door.

Op dat moment gaat jou hart snelle kloppen, je handen worden zweeterig, en je benen week . Je gaat denken wat als dat een woeste wilde beest is?

En dan komt  Stormy te voorschijn. Ik zucht van opluchting en ben blij hem te zien.Als ik hem aait,  dan veegt  ik snel de sweet van mijn handen op zijn hoofd af.Als ik Stormy zie, dan kan ik weer genieten van de mooie bladeren, de warme zon, de prachtig natuur en zijn  aanwezigheid.

Aan iedereen die mij lieve emails, berichten, en pretboekken  heb gestuurd, heel erg bedankt.
Ik waardeer dat en het maakt wel mijn dag weer goed.
Het is eigenlijk merkwaardig hoe een kleine bericht iemand zo kan opfleuren.

 Ik heb niet  veel te melden vandaag.
Eigenlijk ben ik chagerijnig.
Jet heeft nog een haan vermoord.
De schapen waren ontsnapt.
Eric heeft een van mijn beste stamboek ooien "perongeluk" geslacht.
De grote platte aanhanger is kapot.
De aftekas van de tractor is ook kapot.
Een dekram is gister gestorven.
De schapen beginnen deze week te lammeren en wij hebben nog niks klaar.
Oude Jet is deze week een oog kwijt geraakt.
Onze gemeente hier heeft besloten een" bounty" ( een premie) op wolven te zetten,  
en dat doet mij zeer en  de nuteloosheid hiervan maakt mij boos.
Eigenlijk, wil ik maar snel na bed, maar dat lost niks op, ik leg toch maar de halve nacht te piekeren.
Ik heb dan ook slaap gebrek.

De enigste goede van vandaag is dat het een prachtig dag was die heel mooi begon, gelukkig kan ik wel even genieten van dat moment.

Morgen is  weer een dag ...